język strony

Polish English German Latvian Russian

galeria

Previous ◁ | ▷ Next

pogoda


odwiedziny

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterdzisiaj289
mod_vvisit_counterwczoraj1201
mod_vvisit_counterw tym tygodniu2449
mod_vvisit_counterw tym miesiącu15994
mod_vvisit_counterwszystkie948544

Aktualnie: gości 19, 
botów 2 połączonych
Your IP: 54.80.10.56
 , 
Today: Paź 17, 2017

logo-fun

Regionalny Program Operacyjny Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2014-2020
Oś priorytetowa 9. Dostęp do wysokiej jakości usług publicznych
Działanie 9.1 Infrastruktura ochrony zdrowia
Poddziałanie 9.1.2 Infrastruktura ochrony zdrowia w miejskim obszarze funkcjonalnym Elbląga - ZIT bis
Tytuł projektu „Podniesienie jakości i kompleksowości leczenia poprzez konsolidację usług zdrowotnych w zakresie lecznictwa zachowawczego i zabiegowego w Szpitalu Miejskim św. Jana Pawła II w Elblągu”
Całkowita kwota projektu: 39 470 519, 12 PLN, Wydatki kwalifikowane: 39 428 929, 12 PLN
Kwota dofinansowania: 32 919 212, 92 PLN, Wkład własny: 6 509 716, 20 PLN

PDF Drukuj

Leczenie za granicą

Do korzystania z usług zdrowotnych w innych krajach Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego uprawnieni są wszyscy, którzy mają uprawnienia do świadczeń zdrowotnych w Polsce. Zasady korzystania z tych usług określone są w Rozporządzeniu EWG 1408/71 oraz 574/72.

W szczególności wymienia się następujące grupy osób:

Turyści / osoby podróżujące Osoby czasowo przebywające w innym państwie Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w tym przede wszystkim turyści i podróżujący biznesmeni, to najszersza grupa osób uprawnionych do korzystania z usług zdrowotnych w trakcie pobytu za granicą.
Osoby te mają prawo, w czasie swojego pobytu za granicą, do uzyskiwania niezbędnych świadczeń zdrowotnych. Świadczenia te muszą być konieczne ze względu na stan zdrowia, czyli nie można ich odłożyć do czasu powrotu do kraju. Od 1 czerwca 2004 roku za świadczenia niezbędne uznaje się wszystkie świadczenia, które są konieczne w trakcie pobytu za granicą, niezależnie od tego czy potrzeba wystąpiła nagle (wypadek, nagłe zachorowanie) czy jest na przykład skutkiem choroby przewlekłej. Aby móc korzystać z usług zdrowotnych na terenie krajów Unii, należy uzyskać druk E111, który jest wydawany przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Wydawany w Polsce dokument E111 ma okres ważności 30 dni i po tym okresie trzeba starać się o uzyskanie następnego dokumentu na kolejne dni pobytu.
Brak formularza E111 nie pozbawia możliwości leczenia na koszt NFZ w krajach Unii. Zwykłą procedura w takim przypadku będzie : - w przypadku leczenia ambulatoryjnego - zapłacenie z własnej kieszeni za usługę i staranie się o zwrot kosztów od NFZ, na podstawie przedstawionego rachunku,
- w przypadku leczenia szpitalnego i innego leczenia trwającego dłużej - potwierdzanie uprawnień osoby ubezpieczonej pomiędzy szpitalem w kraju Unii, a polskim NFZ.
Przykład: Pan Kowalski z żoną wyjeżdża do Hiszpanii na wakacje. Pan Kowalski jest ubezpieczony, ponieważ pracuje w firmie prywatnej, jego żona, zajmująca się gospodarstwem domowym, jest ubezpieczona jako osoba pozostająca na utrzymaniu Pana Kowalskiego. Przed wyjazdem do Hiszpanii oboje występują do NFZ o formularze E111.

Emeryci i renciści wyjeżdżający na krócej lub dłużej do innego państwa Unii Europejskiej (EU) i Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EFTA), mają prawo do uzyskiwania usług zdrowotnych w trakcie ich pobytu za granicą, które są świadczeniami niezbędnymi lub do pełnego zakresu świadczeń obowiązującego w kraju pobytu.
W przypadku pobytów krótkich, osoby te posługują się formularzami E111 i mają prawo do świadczeń niezbędnych.
W przypadku dłuższych pobytów, osoby te posługują się formularzem E121, który należy zarejestrować w odpowiedniej instytucji w kraju, w którym osoba taka się osiedla i mają prawo do pełnego zakresu świadczeń obowiązującego w kraju pobytu. W takiej sytuacji również członkowie ich rodzin będący na ich utrzymaniu, uzyskują podobne prawa do świadczeń zdrowotnych.
Przykład 1: Pan Nowak, rencista, wyjeżdża na dwa tygodnie do swojego syna mieszkającego w Holandii. Zabiera ze sobą druk E111, ponieważ jest ubezpieczony i zamierza przebywać w Holandii tymczasowo.
Przykład 2: Pani Stefańska jest na emeryturze i wyjeżdża do swojej córki, mieszkającej w Niemczech, której urodziło się właśnie dziecko. Pani Stefańska będzie mieszkać z córką jej mężem i dzieckiem przez kolejny rok lub dwa, pomagając córce opiekować się dzieckiem. Pobiera więc druk E121 i po przyjeździe do Niemiec zgłasza swój pobyt w niemieckiej kasie chorych, stając się ubezpieczoną tej kasy.

Określenie "student" oznacza każdą osobę, która odbywa studia lub kształcenie zawodowe, prowadzące do uzyskania kwalifikacji urzędowo uznawanych przez władze danego państwa członkowskiego UE i która ubezpieczona jest w ramach powszechnego systemu ubezpieczenia zdrowotnego lub szczególnego systemu, stosowanego w odniesieniu do studentów w danym kraju. Statusu "studenta" nie posiada osoba, które jest jednocześnie w kraju pobytu pracownikiem najemnym lub osobą prowadzącą działalność na własny rachunek lub członkiem rodziny takiej osoby.
Studenci, którzy studiują w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej mają prawo do świadczeń zdrowotnych w obu państwach; w państwie zamieszkania i tymczasowego pobytu. Te osoby oraz członkowie ich rodzin będący na ich utrzymaniu, mają prawo do świadczeń niezbędnych w trakcie pobytu i studiów w danym kraju, posługują się przy tym formularzem E111.
Przykład: Mateusz wyjeżdża na rok na stypendium fundowane przez jedną z niemieckich uczelni. Będzie mieć zapewnione, prócz uczestnictwa w zajęciach, mieszkanie i wyżywienie. Ubezpieczenie zdrowotne zapewni sobie zabierając ze sobą druk E111.

Osoby zatrudnione i pracujące na własny rachunek, które mieszkają w państwie innym niż państwo swojego ubezpieczenia mają prawo do świadczeń zdrowotnych w obu państwach. Te osoby oraz członkowie ich rodzin będący na ich utrzymaniu, mają prawo do pełnego zakresu świadczeń obowiązującego w kraju pobytu i wykonywania pracy zawodowej, a także w kraju zamieszkania wtedy, gdy w nim przebywają. W obu tych krajach mają takie prawa, jakie posiadają obywatele tych krajów.
Uzyskiwanie świadczeń w kraju zamieszkania, tak przez te osoby jak i przez członków ich rodzin wymaga przedstawienia formularza E106 instytucji ubezpieczeniowej w kraju zamieszkania.
Przykład: Pan Jan pracuje na budowie w Niemczech na kontrakcie 3 letnim. Rodzina mieszka we Wrocławiu i czasem tylko odwiedza go w Berlinie. Żeby zapewnić ubezpieczenie żonie i dzieciom, Pan Jan przywiózł druk E106 od niemieckiego ubezpieczyciela.

Pracownicy przygraniczni to grupa osób, które przekraczają granicę w drodze do pracy codziennie lub przynajmniej jeden raz w tygodniu. Pracownicy ci posiadają prawo do uzyskania świadczeń zdrowotnych po obu stronach granicy, przy czym realizacja recepty, badania laboratoryjnego czy konsultacji specjalistycznej może nastąpić jedynie w kraju, w którym wypisano skierowanie (receptę).
W przeciwieństwie do innych pracowników pracujących poza granicami kraju, prawa do świadczeń w obu krajach nie mają członkowie rodziny osoby pracującej. Osoby te mogą korzystać z usług zdrowotnych jedynie w kraju swojego zamieszkania.

Pracownicy oddelegowani to osoba zatrudniona w jednym kraju członkowskim UE (np. w Polsce) i tam objęta systemem ubezpieczenia zdrowotnego, która została oddelegowana przez swojego pracodawcę, do pracy do innego kraju członkowskiego. Osoba taka ma uprawnienia do zakresu świadczeń niezbędnych. Osoba oddelegowana lub pracodawca musi uzyskać z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych formularz E101 na pierwsze 12 miesięcy lub E102 w przypadku przedłużenia oddelegowani na kolejne 12 miesięcy. Osoba wyjeżdżająca (pracownik lub członkowie rodziny) muszą mieć przy sobie także formularze E111 wydawane przez NFZ.
Maksymalny okres oddelegowania wynosi 12 miesięcy, ale w wyjątkowych przypadkach może być przedłużony do 24 miesięcy.

Osoby bezrobotne i członkowie ich rodzin, o ile posiadają uprawnienia do świadczeń zdrowotnych we własnym kraju i wyjeżdżają do innego kraju oficjalnie w celu poszukiwania pracy, zachowują prawo świadczeń niezbędnych także w kraju, w którym poszukują pracy.
Osoby te zgłaszają chęć wyjazdu w celu poszukiwania pracy we własnej instytucji ubezpieczeniowej, a ta przyznaje im prawo do uzyskiwania świadczeń w innym kraju, wydając formularz E111.
Prawo do opieki medycznej w państwie poszukiwania pracy przysługuje jej tylko w okresie 3 miesięcy od momentu wyjazdu z państwa, które wypłaca zasiłek.

Informator o leczeniu w UE

żródło: strona internetowa Narodowego Funduszu Zdrowia